Op 8 januari vond weer de traditionele Nieuwjaarsreceptie van Mifano plaats. Voorzitter Peter Verberne heette, namens het bestuur, de vele gasten welkom en keek kort terug op 2011. Hoofdmoot van zijn toespraak was het toespreken van de jubilarissen.

In zijn terugblik memoreerde Peter het sportieve hoogtepunt voor de club: het kampioenschap van het vaandelteam en de daaruit voortvloeiende promotie, na 42 jaar, naar de derde klasse. Hij zei dat het in de derde klasse allemaal nog niet meevalt, maar dat hij, zeker na de laatste wedstrijden, mogelijkheden ziet voor het team. Ook ging hij kort in op het afscheid van hoofdcoach Peter Verstappen die hij zeer erkentelijk was voor alles wat hij in zijn vier seizoenen voor de club heeft gedaan. Hij zei verder blij te zijn met Peter’s opvolger als hoofdcoach, Frank v.d. Vijfeijken. Hij karakteriseerde hem als “een prima trainer die ook nog eens uitgebreide kennis bezit op regionaal voetbalgebied.”

Hij ging kort in op de nieuwe dug-outs bij het hoofdveld. Deze staan aan de andere kant van het veld, met name omdat daar veel minder last van slechte weersomstandigheden wordt ondervonden. Ook staan ze een stuk verder uit elkaar. De houten bank is vervangen door kuipstoeltjes. Al met al een mooie verbetering van het sportpark.

Voordat de jubilarissen werden gehuldigd ging Peter nog in op het veranderde ‘Kerstattentiebeleid’. Hij zei: “Traditioneel gaat onze dank voor al het werk van de talloze vrijwilligers gepaard met een kleine attentie. U heeft kunnen lezen dat wij het vervelend vinden geld uit te geven aan nietszeggende cadeautjes en het wordt steeds moeilijker om zinvolle presentjes te vinden. Daarom hebben we besloten het geld dat we normaal gesproken uitgeven aan cadeautjes nu te schenken aan een goed doel. En daar tellen we een deel van de baropbrengsten van vandaag bij op. Drinken dus. Het goede doel is dit keer Stichting Heppie. Deze stichting is op dit moment bezig een vakantieverblijf voor kwetsbare kinderen te bouwen op ’t Wolfsven. Een heel goed doel, denken wij en wij  hopen natuurlijk op uw begrip voor ons besluit. Ik wil nog een keer extra onderstrepen dat onze dank en waardering voor ons vrijwilligerscorps zeker niet ter discussie staat: wij zijn en blijven hartstikke trots op jullie en ontzettend dankbaar. Zonder jullie zijn we nergens.”

De aanwezige jubilarissen. Zittend Peter Lammers (l) en Cor v.d. Westen. Staand: vlnr. Peter Verberne, Patrick Senders  en Frans Donkers	De door Bram v.d. Ven geschonken speelhoek in het paviljoen (Foto's Jos Lenssen)

Daarna ging hij over tot het huldigen van de jubilarissen. Hij begon met zilveren jubilaris Patrick Senders.
“Patrick is de zoon van de legendarische jeugdvoorzitter Ludwig Senders die midden jaren 90 op 42-jarige leeftijd veel te vroeg is overleden. Patrick heeft een lange periode achter de rug waarin hij niet kon sporten. Nu is hij een bepalende speler van Mifano 7 waar hij gelukkig weer zijn beste beentje voor kan zetten. Ook doet hij dat heel verdienstelijk tijdens de derde helft. Patrick, van harte gefeliciteerd en we wensen je ontzettend veel succes op weg naar je volgende jubileum”, aldus de voorzitter.

Volgende in de rij was een robijnen jubilaris Frans Donkers.
Peter Verberne: “Frans Donkers. Een van de mensen met de mooiste bijnaam, of misschien wel erenaam? Der Kaiser! In voetbalkringen dwingt zo’n naam respect af. Bij mij misschien soms wel iets minder maar toch in het geval van Frans zeker ook wel terecht. Na zijn actieve carrière, waarvan de meeste tijd bij de lagere elftallen, werd Frans trainer, coach en leider. En altijd met een inzet van meer dan 100%. De laatste tien jaar heb ik Frans meegemaakt als trainer/coach van diverse jeugdelftallen. Ik heb ondervonden dat Frans, met op de achtergrond zijn vrouw Sissie, dag en nacht met Mifano bezig is. Als er bijvoorbeeld geen voetbal is regelt Frans altijd wel iets zodat de jongens bezig gehouden worden. Ook bij hem thuis zijn al die jongens van harte welkom als er weer een bbq of een ander feestje gehouden wordt. De jongens die hij onder zijn hoede heeft gehad spreken dan ook met veel respect en lof over hem. Frans is een man die zijn hart laat spreken, zeker als hij het gevoel heeft dat er bij Mifano iemand onrecht wordt aangedaan. Een man met zijn hart op zijn tong. Iemand om als vereniging trots op te zijn. Frans, blijf nog lang bij ons en nogmaals proficiat met je jubileum.”

Dan komen we bij twee diamanten jubilarissen. De eerste was Cor v.d. Westen. Peter zei: “Van der Westen is geen onbekende naam binnen Mifano. Integendeel. In een vorig tijdperk was Cor er daar één van. De laatste jaren is hij een beetje uit beeld. Maar dat is wel anders geweest, ondanks zijn grote bescheidenheid. Cor heeft vele jaren actief gevoetbald en was een bezige bij bij de veteranen. In het midden van de jaren tachtig was hij bestuurslid, een betrouwbaar en gewaardeerd bestuurslid. Op momenten dat het ertoe deed liet Cor zijn schuchterheid even gaan en zei de dingen die gezegd moesten worden. Ingetogen en eerlijk, en zeer ter zake doende. Uit dank voor alles wat hij voor en bij Mifano gedaan heeft is Cor benoemd tot lid van verdienste en dat onderschrift zijn bijdrage aan de club. Cor, blijf ons volgen. Nogmaals gefeliciteerd.”

En dan, last but not least Peter Lammers.
Peter Verberne: “Peter Lammers is een telg uit een Mierlose familie die door de jaren heen verweven is met Mifano. Zijn vader, Martien, was iemand van het eerste uur en actief op allerlei terreinen, van voetballer tot mental coach. Ook speelden zes ooms van Peter bij Mifano. Maar ook Peters eigen generatie barstte van het voetbaltalent. Niet alleen Peter en zijn broers, maar ook zusjes Rietje en Ine speelden hun partij mee. Ook de daaropvolgende generatie Lammers bracht verdienstelijke voetballers voort. Ook nu nog steeds nakomelingen bij Mifano, al heten ze niet altijd Lammers.

“Naast voetballer was Peter ook leider, bestuurslid en lid van diverse commissies. In zijn begintijd bracht hij zelfs aanplakbiljetten rond waarop de wedstrijden werden aangekondigd. Zonder het te willen, en kunnen, vanwege zijn drukke werkzaamheden, werd Peter aan het begin van het seizoen 1997/1998 zomaar gebombardeerd tot eerste man. De voorzitter was er plotseling mee gestopt en Peter nam, als vicevoorzitter, zijn verantwoordelijkheid. Hij deed dat met verve, maar gelukkig duurde die spagaat niet lang, want een paar maanden later zou Wim van Bokhoven de taak van voorzitter op zich nemen.

“Peter, uit alles blijkt dat jij nauw verweven bent met Mifano. Jij bent niet voor niks lid van verdienste. Jij bent nog steeds regelmatig te zien op het sportpark, zeker ook bij wedstrijden van jouw kleinkinderen. Die verwevenheid wordt schijnbaar alleen maar groter en daar zijn wij als club heel blij mee.

Tot slot memoreerde Peter dat Bram v.d. Ven een mooi kinderspeelhoekje in het paviljoen heeft gesponsord. Daarna sloot hij het officiële deel van deze middag af. Hij wenste iedereen een sportief en vooral gezond 2012 toe. Het bleef nog lang heel gezellig in het Mifano-paviljoen.

Er was ook een gouden jubilaris, Paul van Hoof, maar die was helaas niet aanwezig. Paul was jarenlang de rots in de branding bij Mifano 1. Als laatste man stond hij met veel inzicht en leiderschap zijn medeverdedigers te coachen. Later werd hij actief bij de veteranen en ontpopte zich daar tot een van de mannen met de langste adem. Hij volgt het eerste zeker nog want hij is ’s zondags regelmatig langs de lijn te zien. Hij neemt ook bijna jaarlijks deel aan het traditionele kaarttoernooi. En kaarten kan hij ook heel goed.

Ook Geert van Stiphout was verhinderd, evenals Jeroen Roché.
Geert van Stiphout heeft vanaf de F-jeugd altijd in de hoogste jeugdelftallen gespeeld. Het was dan ook logisch dat hij bij de overgang naar de senioren in de selectie kwam. Daar heeft hij een aantal jaren gespeeld, maar het noodlot sloeg toe en hij raakte ernstig geblesseerd aan zijn knie. Geert heeft toen een paar seizoenen niet kunnen voetballen, en is in die periode trainer van een jeugdelftal geweest. Na zijn blessure heeft Geert nog een tijdje in het tweede gespeeld. Enkele seizoenen terug heeft hij met een aantal teamgenoten de overstap gemaakt naar het vierde, waar hij nu aanvoerder is van een succesvol team. Het afgelopen seizoen mocht Geert als aanvoerder de kampioensschaal in ontvangst nemen.

Tot slot Jeroen Roché. Wat voor Geert van Stiphout geldt, geldt eigenlijk ook voor Jeroen Roché. Hij heeft altijd in de hoogste jeugdelftallen gespeeld. Jeroen was een groot talent en is meerdere keren geselecteerd voor vertegenwoordigende elftallen van Kring Peelland. Inmiddels heeft Jeroen  de overstap gemaakt naar het vierde. Maar daarvoor was hij enige jaren actief in het eerste en wel als verdediger. Hij speelde altijd zo scherp als een mes en was moeilijk te passeren. En als de tegenstander er al eens voorbij was had Jeroen soms nog wel een noodrem achter de hand.